Eserler 9
PARTİ KRİZİ"
Parti Kongresi'yle ilgili tartışma şimdiden oldukça geniş bir kapsama
ulaştı. Küçük bir hatada ısrar edip, hatanın düzeltilmesine karşı tüm
gücüyle direnildiğinde ya da büyük bir hata işleyen insanların tek bir
kişinin veya birçok kişinin küçük hatasına sarıldığı durumlarda olduğu gibi,
küçük farklılıklar ve görüş ayrılıkları büyük farklılıklar ve görüş
ayrılıklarına dönüştü.
Görüş
ayrılıkları ve bölünmeler hep böyle gelişir. Biz de küçük görüş
ayrılıklarından çıkarak sendikalizme "geliştik", eğer Parti bu
hastalıktan hızlı ve radikal biçimde kurtulmayı başaracak kadar sağlıklı ve
güçlü olduğunu gösteremezse, bu komünizmden tam bir kopuş ve Parti 'nin
kaçınılmaz bölünmesi olacaktır.
Acı
gerçeği görme cesareti gösterilmelidir. Parti hastadır. Parti ateşle
sarsılıyor. Bütün Sorun, hastalığın pençesine sadece "ateşi çıkmış Parti üst
kademesi"nin, ve orada da belki yalnızca Moskovalılarınmı, yoksa bütün
organızmanın mı düştüğünde; ve eğer durum sonuncusu ise, o zaman bu
organizma birkaç hafta içinde (Parti Kongresi'ne kadar ve Parti Kongresi'nde)
tamamen iyileşip hastalığın yeniden gelişmesini olanaksız kılabilecek midir,
yoksa hastalık uzun süreli ve tehlikeli bir hastalık mı olacaktırda
düğümlenmektedir.
Mümkün olduğunca çabuk ve mümkün olduğunca
kesin bir iyileşme sağlamak için neler yapılmalıdır? Bunun için bültün
Parti üyeleri son derece soğukkanlı ve dikkatli bir biçimde, birincisi,
görüş ayrılıklarının özünü ve ikincisi, Parti içinde mücadelenin
gelişimini incelemeye girişmelidirler. Hem biri hem de diğeri gereklidir,
çünkü gürüş ayrılıklarının özü, çeşitli aşamalardan geçen, her zaman
her aşamada mücadele eden tarafların aynı bileşimde, aynı sayıda, aynı
pozisyonda vs. olmadığı mücadelenin seyri içindegelişir, berraklaşır ve
somutlaşır (ve çok sık olarak da değişikliğe uğrar).
Bu iki nokta da
incelenmeli ve mutlaka mümkün olduğunca tam, basılı ve bütün tarafların
kontrolüne açık belgeler talep edilmelidir. Sadece lafa inananlar,
elinin tersiyle itilecek iflah olmaz aptallardır. Eğer belge Yoksa ozaman
her iki tarafın ya da çok sayıda tarafın tanıklarıyla soruşturma yapılmalı,
hem de bu mutlaka, tanıklar önünde, "itinalı bir soruşturmna" olmalıdır.
Gerek görüş
ayrılıklannın özü, gerekse de mücadele aşamalarının sırası üzerine
düşüncelerimin bir taslağını ortaya koymaya çalışacağım.
1 aşama. 2-6 Kasım'daki V. Tüm-Rusya Sendikalar Konferansı.
Mücadele başlar. MK üyeleri arasındaki biricik "kavgalılar" Troçki
ve Tomski'dir. Troçki sendikaları "adamakıllı sarsma" "meşhur sözünü"
tekrarlar. Tomski şiddetli bir polemik yapar. MK üyelerinin çoğunluğu
seyreder. Onların en büyük hatası (ve ilk planda benim hatam),
Rudzutak'ın V. Konferans tarafından kabul edilmiş olan "Sendikaların
Üretim Görevleri" üzerine tezlerini gözden kaçırmaları olmuştur.
Bütün tartışma içinde en önemli belge budur.
2. aşama. 9 Kasım'daki MK Plenumu. Troçki, sendikaların "son
derece ağır krizi" ve yeni görevler ve yöntemler üzerine
değerlendirmelerle gizlenen ya da şirin gösterilen "adamakıllı sarsma"
politikasının izlendiği "Sendikalar ve Bundan Sonraki Rolleri" üzerine "Kabataslak
Tezler"ini sunar. Lenin'in ısrarla desteklediği Tomski, Tsektran
içindeki yanlışlık ve bürokratik abartmalarla bağıntılı olarak
tartışmaların merkezinde tam da bu "sarsma"yı görür. Bu arada polemikte
Lenin'in ağzından apaçık abartılı ve bu nedenle yanlış "acı sözler" çıkar,
böylece bir "Tampon Grup" zorunluluğu ortaya çıkar, nitekim on MK üyesi
böyle bir grup oluşturur (bu grupta hem Buharin hem de Zinovyev vardır,
fakat ne Troçkİ ne de Lenin yoktur).
"Tampon", "görüş aynlıklarını genİş bir
tartışmaya taşımama" kararı alır ve Lenin'in raporunu
(sendikalann önünde),geri çekerek, "amaca uygun, polemik yapmayan bir
rapor sunması" talimatıyla Zinovyev'i raportör olarak belirler,
Troçki'nin tezleri reddedilir. Lenin'in tezleri kabul edilir, Karar son
biçimiyle dörde karşı (Troçki, Andreyev, Krestinski, Rikov) on oyla geçer.
Bu kararda da "çalışmanın askerileştirilmesinin sağlıklı biçimleri"
savunulur; "merkeziyetçiliğin ve askerileştirilmiş çalışma biçimlerinin
bürokratizme, kendini beğenmiş dikkafalılığa ve kırtasiyeciliğe
vs. yozlaşması" mahkum edilir. Tsektran'a "diğer sendika birlikleriyle eşit
haklarla dahil olması gereken Tüm-Rusya Sendikalar Merkez Konseyi'nin genel
çalışmalarına daha aktif biçimde katılması" direkıifi verilir.
MK, Troçki yoldaşın da aralannda bulunduğu bir Sendika Komisyonu seçer.
Troçki bu komisyonda çalışmayı reddeder ve ancak bu adımla Troçki
yoldaşın başlangıçtaki hatası, daha sonra fraksiyonculuğa yolaçan bir
aşırılık kazanır. Bu adım atılmamış olsaydı. Troçki yoldaşın
hatası (yanlış tezler sunmak) eski MK üyelerinin istisnasız hepsinin
defalarca yaptıklan son derece küçük bir yanlış olarak kalacaktı.
3, aşama, Arallkta gemi
işçilerinin Tsektran'la anlaşmazlığı.
7Aralık'taki MK
Plenumu. Artık esas "kavgacılar" Troçki ve Lenin değil, Troçki ve
Zinovyev'dir, Sendika Komisyonu başkanı olarak Zinovyev Aralıkta gemi
işçileriyle Tsekıran arasındaki anlaşmazlıkta arabuluculuk yapmıştır, 7
Aralık'taki MK Plenumu, Zinovyev Tsektran'ın bileşimini derhal değiştirme
pratik önerisini getirir. MK çoğunluğu buna karşı çıkar. Rikov
Zinovyev'in tarafına geçer. Buharin'in kararı kabul edilir; bu karar,
pratik bölümünde, dörtte üç gemi işçilerinden yana tavır takınır, fakat
girişte "sendikalann tepeden değiştirilmesi"ni reddederek (Madde 3)
kötü ünlü "üretim demokrasisi"ni (Madde 5) onaylar. Bizim MK üyeleri
grubumuz azınlıkta kalır. bu grup Buharin'in kararına karşıdır, çünkü esas
olarak "tampon"u kağıt üzerinde bir şey olarak görnektedir, zira
Troçki'nin Sendika Komisyonuna katılmaması fiilen mücadelenin devam etmesi
ve bu mücadelenin Merkez Komitesi'nin dışına taşınması anlamına gelmektedir:.
Biz,
Parti Kongresi'nin 6 Şubat 1921 'de toplanmasını öneriyoruz. öneri kabul
edilir. Uzak kenar bölgelerin ta1ebi üzerine daha sonra 6 Mart'a ertelenir.
4. aşama. VIII. Sovyet Kongresi. Troçki'nin 25 Aralık'ta "Sendikaların
Rolü ve Görevleri" "platformu broşürü"yle ortaya çıkması. Biçimsel
demokrasi açısından Troçki'nin elbette bir platformla ortaya çıkma hakkı
vardır, çünkü MK 24 Aralık'ra.tartışma özgürlüğüne izin vermiştir.
Devrimci yararlılık açısından ise bu, hatamn muazzam abartılması, yanlış
bir platform üzerinde bir fraksiyon oluşturmak oluyordu.
Broşür 7 Aralık tarihli MK kararından sadece
"üretim demokrasisi"yle ilgili şeyleri alıntılar, fakat "tepeden
değişikliğe" karşı söylenenleri aktarmaz. Buharin'in 7 Aralık'ta
Troçki'nin desteğiyle oluşturduğu tamponu Troçki 25 Aralık'ta parçalar.
Broşür baştan sona tamamen "adamakıllı sarsma" ruhuyla doludur. Ne var ki broşür, teorik
olarak yanlış ve pratik açıdan tamamen üretim propagandası kavramı,
görevleri ve çerçevesine ait aydınvari süslemeler ("üretim atmosferi",
"üretim demokrasisi") bir yana bırakılırsa, "sarsma"yı şirin gösteren,
gizleyen
ya da haklı gösteren "yeni" "görevler ve yöntemler" sunamaz.
5. aşama. 30 Aralık'ta VIII. Sovyet Kongresi Komünist Fraksiyonunda,
tüm Rusya'dan binlerce sorumlu Parti fonksiyoneri önünde tartışma.
Tartışma dalgalari yükselir. Bir yanda Zinovyev ve Lenin, öte
yanda Troçki ve Buharin.
Buharin "tamponluk yapmak" ister, fakat
sadece
Lenin ve Zinovyev'e karşı konuşur, Troçki'ye karşı tek laf etmez.
Buharin (16 Ocakta yayınlanan) tezlerinden küçük bir bölümü, ama sadece komünizmden kopuş ve sendikalizme geçişe ilişkin tek sözcüğün
bulunmadığı bölümü okur. Şlyapnikov ("İşçi Muhalefeti" adına) daha baştan
Troçki yoldaş tarafından paramparça edilen (onun platformunda
16. tez) ve (kısmen büyük ihtimalle lam da bu yüzden) hiç
kimsenin ciddiye almadığı sendikalist bir platform ilan eder.
30 Aralık'taki tüm tartışmanın özünü şahsen ben Rudzutak'ın tezlerinin
ilanında görüyorum. Gerçekten de: ne Buharin yoldaş ne de
Troçki yoldaş, bu tezlere karşıtek bir söz söyleyemediler, hatta bu tezlerin
"yarisindan çoğunun" Tsektrancı Golzman, Andreyev ve Lyubirnov
tarafından hazırlandığısöylentisini yaydılar. Ve o nedenle Troçki
tartışmayı "kesmek, baltalamak" isteyen, bir "paratoner" arayan ve
"tesadüfen bir paratüner değil Tsekıran', yakalayan" Lenin'in başarısız
"diplomasisi" üzerine büyük bir neşeyle yavan nükteler yapıyordu.
Bu söylentiyi daha o zaman 30 Aralık'ta Rudzutak çürüterek,
"Sendikalar Merkez Konseyi'nde" Lyubimov diye birinin "bulunmadığım",
Sendikalar Merkez Konseyi prezidyumunda Golzman'ın Rudzutak'ın
tezleri aleyhine oy kullandığıni ve bu tezlerin Andreyev, Ziperoviç
ve Rudzutak'lan oluşan bir komisyon tarafından hazırlandığını belirtti.
Fakat bir an için Buharin ve Troçki yoldaşların masalının gerçek
olduğunu varsayalım. Hiçbir şey onlari böyle bir varsayımın çürütlüğü
kadar çürütmez. Çünkü "Tsektranctlar" "yeni" düşüncelerini Rudzutak'ın
karar tasarısına sokmuşlarsa, Rudzutak bunlan kabul etmİşse,
bütün sendikalar bu karan kabul etmişlerse (2-6 Kasım'da!!), Buharin
ve Troçki buna karşı çıkacak durumda değillerse, bundan ne sonuç. Çıkar?
Bundan şu sonuç çıkar ki, Troçki 'deki tüm görüş ayrılıklan tamamen
yapmacıktır, ne o, ne de "Tsektrancılar" herhangibir "yeni görevler
ve yöntemler"e sahipdeğillerdir, amaca uygun ve önemli olan
herşey sendikalar tarafından söylenmiş, kabul edilmiş, karara bağlanmıştır,
hem de sorun Merkez Komitesi'nde ortaya konmadan önce,
Eğer birini bir güzel paylamak ve "adamakıllı sarsmak" gerekiyorsa,
bu Tüm-Rusya Sendikalar Merkez Konseyi değil, Rudzutak'ın tezlerini "gözden
kaçırdtğt" Ve bu hatası sonucunda aslında tartışmanın
tehlikeli bir hal almasına neden olduğu en kötü kahvehane politikactlığı
için RKP MK olmamalidır. Tsektrancılarin hatası (bu hata aslında
olağanüstü değil, bürokratizmin belli bir oranda abartılmasından ibaret
olan son derece olağan bir hatadır) gizlenemez. Ve zaten onu gizlememek,
şirin göstermemek, haklı göstermemek, tersine düzeltmek gerekir.
Hepsi bu.
Rudzutak'ın tezlerinin özünü 30 Aralık'ta 4 maddede dile getirdim:
1) olağan demokratizm (herhangi bir abartma olmadan, MK'n'n
"atama" vs. konusunda haklarından vazgeçmeden, fakat bir düzeltme
gerektiren bazı "atama meraklılarinın hataları ve aşırilıklani dikkafalılıkla
savunmadan da);
ve 2) üretim propagandası (bunun içine
"üretim demokrasisi", "üretim atmosferi" vs. gibi kaba, gülünç, teorik
olarak yanlış "formüllerde amaca uygun olan ne varsa girer). Bir
Sovyet kurumu
kurulmuştur: Tüm-Rusya Üretim Propagandası Bürosu. Bu
kurumu elden geldiğince desteklemek gerekir, üretim çalışmasını kötü tezer üreterek bozmak değiL. Hepsi bu;
3) ayni ödüller ve
4) dostluk
disiplin mahkemeleri. 3. ve 4. maddeler olmadan "üretimin rolü ve görevleri"
ve benzeri üzerine bütün laflar boş aydın gevezeliğinden başka
bir şey değildir. Oysa Troçki'nin "platform broşürü"nde tam da bu
iki madde unutulmuştur. Buna karşılık Rudzutak'ta bu maddeler vardır.
30 Aralık tartışmasına ilişkin konuştuğum için bir hatamı daha
düzeltmek zorundayım. Şöyle demiştim: "Gerçekte bir işçi devleti değiL,
bir işçi·köyıü devletimiz var".* Buharin yoldaş hemen müdahale
etti: "Ne devleti?" Yanıt olarak onun dikkatini, yeni bitmiş olan VIII.
Sovyet Kongresi'ne çektim. Tartışma üzerine raporu okurken benim
haksız, Buharin yoldaşın haklı olduğunu gördüm. Şöyle demem gerekirdi:
"İşçi devleti bir soyutlamadır. Gerçekte, birincisi ülkede işçi değil
köylü nüfusun ağır basma özelliğine sahip olan bir işçi devletimiz var; ve
ikincisi, bürokratik urları olan bir işçi devleti", Konuşmamın
tümünü okumak isteyecek olan okur, bu düzeltmeyle ne benim argümantasyonumun, ne de çıkardığım sonuçların değişmediğini görecektir.
6. aşama. Petersburg örgütünün Troçki'nin platformuna karşı
"Partiye Çağrıyla ortaya çıkması ve Moskova Parti Komitesinin karşı eylemi
(13 Ocak tarihli "Pravda") Tepeden oluşturulan fraksiyonlar
mücadelesinden alt örgütlerin müdahalesine geçiş. Sağlığa kavuşma
yönünde ileriye atılmış büyük bir adım. Moskova Parti Komitesi'nin,
Petefsburg örgütünün bir platformla ortaya çıkmasının "tehlikeli" yanını
belirtmesi, fakal Troçki yoldaşın 25 Aralık'la bir fraksiyon
oluşturmasının tehlikeli yanını belirtmek istememesi tuhaftır!!! Şakacılar
böyle bir körlüğü (bir gözün kör olmasını) "tampon kör!üğü" olarak
adlandırıyorlar ...
7. aşama. Sendika Komisyonu çalışmasını bitirir ve bir platform
yayınlar (14 Ocak tarihli "RKP X. Parti Kongresi'nin Sendikaların Rolü
ve Görevleri Üzerine Bir Karar Tasansl"[19] adlı bir broşür; bu broşür 9 MK
üyesi: Zinovyev, Stalin, Tomski, Rudzutak, Kalinin, Kamenev,
Petrovski, Artyom, Lenin, ve Sendika Komisyonu üyesi Losovski
tarafından imzalanmıştır; Şlyapnikov ve Lutovinov yoldaşlar, görünen o ki "İşçi
Muhalefeti"ne "firar etmişler"dir). "Pravda", Şmidt, Ziperoviç ve
Milyutin'in imzalannı ekleyerek platformu 18 Ocak'ta yayınladı
..
16 Ocak tarihli "Pravda"da şu platfomılar yayınlanır: Buharin'in platformu (imza:
"Buharin, Larin, Preobrajenski, Serebryakov, Sokolnikov, Yakovleva yoldaşlar
adına") ve Sapronov'un platfonnu (imza:
"Demokratik Merkeziyetçilik platfonnu üzerinde duran bir grup yoldaş" ,
Bubnov, Boguslavski, Kamenski, Maksimovski, Osinski, Rafail, Sapronov).
Moskova Parti Komitesi'nin 17 Ocak'taki genişletilmiş toplantısında gerek bu
platformların temsilcileri, gerekse de "İgnatovcular" ortaya çıktı (tezler
19 Ocak tarihli "Pravda"da İgnatov, Orehov, Korsinov, Kunmova, Burovzev,
Maslov'un imzasıyla ya·yınlandı)* .
Burada bir yanda birliğin artmasını (çünkü dokuz MK üyesinin
platformu V. Tüm-Rusya Sendikalar Konferansı'nın kararlarıyla tamamen
uygunluk içindedir); öte yanda dağılma ve çözülmeyi görüyoruz.
Ideolojik çözülmenin doruğunu Buharin ve ortaklarının tezleri
oluşturuyor. Burada Marksistlerin eskiden şöyle hicvettikleri "dönemeç"
lerden biri gerçekleşir: "Tarihsel bir dönemeçten çok istetİk bir dönemeç".
Tez 17'de şunları okuyoruz: " ... Bugün bu adaylıklar zorunlu olmalıdır" (özellikle:
sendikaların ilgili "merkezi idarelere ve merkezlere" gösterdikleri adaylar).
Bu komünizmden tamamen kopmak ve sendikalizmin bakış açısına geçmek
demektir. Bu özü itibariyle Şlyapnikov'un "devletin sendikalaştırılması"
şiarının tekrarıdır; bu, Yüksek Ekonomi Konseyi aygıtının, parça parça
ilgili sendikaların eline teslim edilmesidir. "Zorunlu adaylar gösteriyorum"
da dense "Atıyorum" da dense bu bir ve aynı şeydir.
Komünizm şöyle der: Proletaryanın öncüsü, Komünist Partisi,
kitleyi, önce işçileri, sonra da köylüleri bütün ekonominin yönetimini
ellerinde yoğunlaştıracak durumda olacak ve gerçekten bu duruma ulaşacak.
şekilde aydınlatarak, yetiştirerek, eğiterek ve öğreterek (komünizm "okulu")
partisiz işçiler kitlesini yönetir.
Sendikalizm sanayi kollarının yönetimini ("merkezi idareleri
ve merkezleri"), üretim dallarna göre ayrılmış partisiz işçi kitlelerine
vermek ister ve böylece partinin gerekliliğini ortadan kaldırır,
kitleleri eğitmek için ya da tüm ekonominin yönetiminin onların elinde
gerçekten yoğunlaşması için uzun soluklu bir çalışma yapmaz.
* Ayrıca Parti, "platform" ların o platformdan
sorumlu bütün yoldaşların tam imzasıyla ileri sürülmesini talep etme!idir. "Ignatovcular"
ve "Sapronoveufar" bu talebe uygun davrandılar. Ilgili platform için güya
sorumlu isimsiz yoldaşlara dayanan "Troçkistler". "Buharinciler" ve "Şlyapnikovcular"
böyle davranmadılar.
RKP programı şöyle der: "Sendikalar ...
yekpare bir ekonomik bütün olarak tüm ekonominin tüm yönetimini kendi
ellerinde (kendi ellerinde, yani sendikalann elinde, yani tamamen birleşmiş
kitlelerin elinde; böyle gerçek bir yoğunlaşmaya yaklaşmaktan bile ne kadar
uzak olduğumuzu herkes görüyor) ... yoğunlaştırmayı başarmalıdırlar (yani
henüz bu durumda değiller, hatta buna yaklaşmış bile değiller)
neyi yoğunlaştırmak? - "yekpare bir ekonomik bütün olarak tüm ekonominin tüm
yönetimini" (yani sanayi dallarını değil, sanayiyi değil, sanayiyi artı
tarımı vs. Tarımın yönetiminin gerçekten sendikaların elinde yoğunlaşmasına
yaklaştık mı? Ve RKP programının sonraki cümleleri "merkezi devlet
idaresi" ile "geniş emekçi kitleler" arasındaki "bağ"dan, "sendikaların
ekonominin yönetimine katılımından sözeder.
Eğer sendikalar, yani partisiz işçilerin onda dokuzu sanayi
yönetimini atarsa ("zorunlu adaylık") Partiye ne gerek var? Gerek
mantıksal, gerek teorik, gerekse de pratik olarak Buharin'in iddiaları,
Partinin bölünmesi,daha doğrusu sendikalistlerin Partiden kopması anlamına
gelir.
Şimdiye kadar mücadelede "esas kişi" Troçki'ydi. Şimdi Buharin onu
çoktan "geçti" ve tamamen "gölgede bıraktı"; mücadelede yepyeni bir
karşılıklı ilişki yarattı, çünkü Troçki'nin hatalarının toplamından
yüz kat daha büyük bir hataya düştü.
Nasıloldu da Buharin komünizmden böylesine uzaklaşabildi? Buharin
yoldaşın herkes tarafından sevilmesine, zorunlu olarak seviImesine yolaçan
özelliklerinden biri olan yumuşaklığını biliyoruz. Onun
birçok kez şakayla "yumuşak balmumu" diye anıldığını biliyoruz. ÖyLe
anlaşılıyor ki, karşısına çıkan ilk "ilkesiz" alçak, ilk "demogog",
bu "yumuşak balmumu"nun üzerine aklına geleni yazabiliyor. Tırnak içindeki
bu sert ifadeleri Kamenev yoldaş 17 Ocak'taki tartışmada kullanmıştı ve
kullanmakta da haklıydı. Fakat olup biteni ilkesiz demogojiyle açıklamak,
herşeyi buna indirgemek ne Kamenev'in ne debir başkasının aklından bile
geçmeyecektir elbette.
Tersine.
Fraksiyon mücadelesinin, yanlış tuttumlarında inat ettiklerinde en
iyileri bile kaçınılmaz olarak ilkesiz demagojiden fiilen farksız bir
duruma getiren nesnel bir mantığı vardır. Fraksiyon savaşlarının tüm
tarihi bize bunu öğretiyor (örnek: "Vperyod"cularla Menşcviklerin
Bolşeviklere karşı birleşmesi). Tam da bu yüzden, sadece görüş
aynlıklarının soyut özünü değil, aynı zamanda mücadelenin çeşitli
aşamalarının seyri içinde bunların somut gelişimini ve değişimini de
incelemek gerekir. 17 Ocak'takİ tartışma bu gelişmenin sonucunu dile
getirdi. Ne "sarsmak", ne de "yeni üretim görevleri" daha fazla savunulamaz
(çünkü pratik ve amaca uygun herşey Rudzutak'ın tezlerinde var). Geriye
yapacak tek şey kalıyor: ya kendinde, Lassalle'in
hir sözünü kullanırsak, "aklın" hatayı kabul etme, düzeltme "fizik gücünü"
bulmak ve RKP tarihinin bu yaprağını çevirmek, ya da ... ya da kim
olursa olsun kalan müttefiklere sarılmak ve bütün ilkeleri "görmezden
gelmek". Geriye bilinçsizliğe kadar "demokrasi" yandaşları kalmıştır. Ve
Buharin'in bunların seviyesine düşüyor, sendikalizm seviyesine düşüyor.
Biz, "demokratik" "İşçi Muhalefeti"nde
sağlıklı olan ne varsa yavaş yavaş emerken, Buharin sağlıksız olana
sarılmak zorunda kalıyor.
Ünlü bir Tsektrancı ya da Troçkist olan Bumajni yoldaş 17 oçak'ta
Buharin'in sendikalist önerilerini kabul etmeye hazır olduğunu açıklıyor. "Sapronovcular"
bir ve aynı tezde ) sendikaların "'derinleşen kriz"i ve "bürokratik
katılaşması"ndan söz etmeyi ve aynı zamnanda "sendikaların üretimdeki
haklarının genişletilmesi"ni "mutlak" zorunlu olarak önermeyi başarmışlardır
... büyük ihtimalle kendi "'bürokratik katılaşmaları" yüzünden. Böyle
bir grup ciddiye alınabilirmi?
Sendikaların üretimdeki rolleri üzerine konuşulduğunu duydular ve şimdi
diğerlerini bastırmak için haykırıyorlar: "bürokratik katılaşma"
yüzünden "hakların genişletilmesi". Bunların "pratik" önerilerinin ilk
satırlarını okumak yeter, gerisini okumaya gerek yok: "Yüksek Ekonomi
Konseyi Prezidyumu, Tüm-Rusya Sendikalar Merkez Konseyi Plenurnu tarafından
önerilir ve Tüm-Rusya Merkez Yürütme Komitesi tarafından kesin olarak
onaylanır". Ya "ilkesel" demokratik tavırları? Dinleyin : " ... Onlar
(Zinovyev ve Troçki) gerçekte ekonominin eski
askerileştiricilerinin bir ve aynı grubunun iki eğilimini dile getiriyorlar".
Eğer ciddiye alınacak olursa bu en kötü Menşevizm ve SosyalDevrimciliktir.
Fakat Sapronov, Osinski ve ortaklarını ciddiye almak
- bu görüşümce son derece değerli fonksiyonerler her Parti Kongresi'nden önce ("her defasında aynı yerde durmak"*) herhangi bir ateşli
paroksizme düşer, herkesten baskın çıkmak ister ("en yaygaracılar"
fraksiyonu) ve şahken şahbaz olurlarsa, bunları ciddiye almak olanaksız.
"İgnatovcular", "Sapronovcular"ın dümen suyunda yüzüyorlar.
Çeşitli grupların (özellikle Parti Kongresi öncesinde) bloklaşmasına
elbette izin vardır (oy toplamaya çalışmalarına da). Fakat bunu komünizm
çerçevesinde (sendikalizm değil) yapmak gerekir, hem de kendine
güldürmeyecek biçimde. Kim daha çok veriyor? Partisizlere daha
çok "hak" sunan herkes, Rusya Komünist Partisi Kongresi nedeniyle
birleşin! ..
Şimdiye kadar bizim platformumuz şuydu: Bürokratik aşırılıklar
korunmamalı, tersine düzeltilmelidir. Bürokratizme karşı mücadele
uzun süreli ve zorlu bir çalışmadır. Aşırılıkların düzeltilmesi derhal
gerçekleşebilir ve gerçekleşmelidir. Askeri fonksiyonerlerin ve atama
meraklılarının otoritesini, zararlı aşırılklara dikkat çeken ve düzeltenler
değil, tersine bu düzeltmeye karşı çıkanlar sarsıyor. Bazı Tsektrancılaın çabaları bu türdendi; ama bu kişiler değerli ve yararlı mesai
arkadaşları olarak kalacaklardır (ve öylelerdi). Sendikalann üretim
görevleri sorununda yeni, pratik ve amaca uygun olan herşey bizzat
kendileri tarafından tanınmış ve kararlaştırılmışsa sendikaları hırpalamamak
ve onlarla aramızda görüş ayrılıklan icat etmemek gerekir. Bilakis
bu zemin üzerinde yoğun biçimde ve birlik içinde pratik. çalışma
yapmak gerekir.
Şimdi platformumuza şu eklendi: ideolojik dağınıklığa ve "ekonominin" her türlü
"askerileştirilmesi"nden vazgeçmeye kadar, sadece
şimdiye kadar ağırlıkla uygulandığı haliyle "atama yöntemi"nden değil,
genelde her türlü "atama"dan vazgeçmeye, yani son tahlilde partisİz
kitlelere karşı Parti'nin önderlik rölünden vazgeçmeye kadar varan
muhalefetin sağlıksız unsurlarına karşı mücadele yürütülmelidir.
Kesin olarak kurtulmadığımız takdirde Parti'yi yerle bir edecek olan
sendikalist sapmaya karşı mücadele edilmelidir.
Partimizin hastalığından hiç kuşkusuz gerek Antant kapitalistleri yeni bir
istila için, gerekse de Sosyal-Devrimciler komplo ve ayaklanmalar sergilemek
için yararlanmaya çalışacaklardır. Bu bizi korkutmuyor, çünkü hepimiz
hastalığı itiraf etmekten çekinmeden, fakat bu durumun bulunduğumuz her
görevde hepimizden daha fazla disiplin, daha fazla dayanıklılık, daha fazla
sağlamlık istediğinin bilincinde olarak tek yumruk olacağız. Parti Mart 'taki
RKP X. Kongresi 'nde ve ondan sonra daha güçsÜZ değil, daha güçlü olacaktır.
19 Ocak. 1921