TARIM PROGRAMI VE ULUSAL PROGRAM
13. Şu anda, güçlü bir tarım devriminin Rus
kırlarında pek yakında gelişip gelişmeyeceğini kesinlikle bilemeyiz.
[sayfa 52]
Köylülük içinde şu zor zamanlarda söz
götürmez bir biçimde daha belirgin bir duruma gelmiş bulunan, bir yandan
mevsimlik ya da sürekli tarım işçileri ve yoksul köylüler ("yarı-proleterler"),
ve öte yandan zengin ve orta köylüler (büyük ve küçük kapitalistler)
durumundaki sınıf ayrımlaşmasının derinliğini ölçemeyiz. Bu sorunları ancak
deneyim çözebilir ve ancak deneyim çözecektir.
Ama proletarya partisi olarak, biz, daha
bugünden, bir tarım programından başka, hemen gerçekleştirilebilir ve
Rusya'da köylü tarım devrimi
çıkarları tarafından buyrulan pratik
önlemler önermek mutlak görevine de sahibiz.
Ülkede
tüm toprakların
ulusallaştırılmasını, yani onların tüm mülkiyetinin merkezî iktidara
verilmesini istemeliyiz. Bu iktidar yerleşme alanının genişliğini vb.
belirleyecek, ormanların korunması ve toprakların iyileştirilmesi vb, için
yasalar çıkaracak; toprağın sahibi, yani devlet ile, kiracısı, yani çiftçi
arasındaki her türlü aracılığı kesinlikle dıştalayacaktır (toprağın her
türlü yeniden kiralanmasının yasaklanması). Toprağa tamamen ve tek başına
sahip olacak ve elde bulundurma ve yararlanmanın
yerel koşullarını
saptayacak olanlar,
köylü vekillerinin bölgesel ve yerel
sovyetleridir - yoksa bürokrasi, memurlar değil.
Buğday üretimi tekniğini iyileştirmek ve
buğday üretimini artırmak için, büyük ussal tarım işletmesini geliştirmek ve
onun toplum tarafından denetimini sağlamak için, köylü komiteleri içinde,
kamulaştırılmış bulunan her büyük yurtluğun,
tarım ücretlileri vekilleri
Sovyetlerinin
denetimi altına konmuş geniş bir örnek, işletme durumuna gelmesi sonucuna
erişmeye çalışmalıyız.
Sosyalist-devrimciler arasında, özellikle
onların "tüketim" ya da "iş" normu üzerindeki "toprağın toplumsallaşması" vb,
üzerindeki gevezeliklerinde egemen olan küçük-burjuva söz ebeliğine ve
küçük-burjuva siyasetine karşıt olarak, proletarya partisi, meta üretimi
rejiminde, küçük
[sayfa 53] işletme sisteminin, insanlığı,
yığınları, yoksulluk ve baskıdan
kurtaramayacağını tanıtlamaya dört
elle sarılmalıdır.
Köylü vekilleri sovyetlerinde hemen ve
zorunlu bir bölünme meydana getirmek için çalışmaksızın, proletarya partisi,
tarım ücretlileri vekilleri ile yoksul köylüler (yarı-proleterler)
vekillerinin ayrı ayrı Sovyetleri, ya da en azından,
bu toplumsal
kategoriler vekillerini, köylü vekillerinin ortak Sovyetleri içindeki
ayrı bölüntü ya da partiler biçimi altında bir araya getiren sürekli
konferanslar zorunluluğunu tanıtlamalıdır. Yoksa, halkçıların genel olarak
köylülük üzerindeki iyilik taslayan küçük-burjuva söz ebeliği, varlıksız
yığının,
kapitalistlerin bir çeşidinden başka bir şey olmayan zengin
köylülük tarafından aldatılmasına paravana hizmeti görecektir.
Köylülere, büyük toprak sahiplerinin
topraklarına el koymamalarını, Kurucu Meclisin toplantıya çağrılmasından
önce tarım reformuna girişmemelerini öğütleyen birçok sosyalist-devrimci ve
işçi ve asker vekilleri sovyetinin kendilerini kaptırdıkları burjuva liberal
ya da salt bürokratik vaazlara karşıt olarak, proletarya partisi, köylüleri,
kimseden izin almaksızın, tarım reformunu hemen gerçekleştirmeye ve köylü
vekillerinin kararı uyarınca, büyük toprak sahiplerinin malı olan
toprakların zoralımına hemen girişmeye çağırmalıdır.
Bunu yaparken, cephedeki askerler için ve
kentler için besin maddeleri üretimini
artırmak, sürü hayvanlarına
verilecek her zararın, aletlerin, makinelerin, yapıların vb., vb. her
bozulmasının, kesinlikle kabul edilmez olduklarını belirtmek zorunluluğu
üzerinde özellikle durmak uygun olur.
14. Ulusal sorunda, proletarya partisi, her
şeyden önce, çarlık tarafından ezilen ve Rus devlet çerçevesine zorla
bağlanmış ya da bu çerçeve içinde zorla tutulan, yani ilhak edilmiş bulunan
bütün uluslar ve ulusal-topluluklar için Rusya'dan ayrılma gerçek ve mutlak
özgürlüğünün hemen ilân
[sayfa 54] edilip
verilmesini istemelidir.
İlhaklardan vazgeçilmesi üzerindeki bildirim,
bildirge ve açıklamalar, eğer gerçek ayrılma özgürlüğü ile birlikte
bulunmuyorlarsa, halkın burjuvazi tarafından aldatılması ya da
küçük-burjuvaların bönce dileklerinden başka bir şey değildirler.
Proletarya partisi olanaklı olduğunca geniş
bir devletin kurulmasını çok ister, çünkü emekçilerin çıkarı bunu gerektirir;
proletarya partisi ulusların
yaklaşmasını, sonra da kaynaşmasını çok
ister; ama o, buna, zor yoluyla değil, tüm uluslar işçi ve emekçi
yığınlarının özgür ve kardeşçe birliği ile ulaşmak ister.
Rusya Cumhuriyeti ne kadar demokratik olursa,
işçi ve asker vekilleri Sovyetleri cumhuriyeti biçiminde örgütlenmesini o
kadar iyi bilecek, ve
bütün uluslar emekçi yığınlarını ona doğru
özgürce getirecek
çekim gücü o kadar etkili olacaktır.
Tam ayrılma özgürlüğü, en geniş yerel (ve
ulusal) özerklik, ulusal azınlıklar haklarının inceden inceye hazırlanmış
inancaları: devrimci proletaryanın programı, işte budur.
KAPİTALİST BANKA VE SENDİKALARIN
ULUSALLAŞTIRILMASI
15. Proletarya partisi, nüfusun engin
çoğunluğu sosyalist bir devrimin zorunluluğunun bilincine varmadıkça, bir
küçük köylüler ülkesinde hiç bir biçimde sosyalizmi "sokma"ya niyetlenemez.
Ama yalnızca "sözde-marksist" sözcükler
arkasına sığınan burjuva safsatacıları, bu gerçekten,
savaş sırasında
birçok burjuva devlet tarafından birçok durumda
gerçekleştirilmiş
ve bütünsel iktisadî dağılma ve yaklaşan açlık ile savaşmak için kesinlikle
zorunlu bulunan, pratik olarak iyiden iyiye olgunlaşmış ivedi devrimci
önlemleri erteleyecek bir siyasetin doğrulanması sonucunu çıkarabilirler.
[sayfa 55]
Toprağın, tüm bankalar ve tüm kapitalist
sendikaların ulusallaştırılması, ya da en azından bu kurumlar üzerinde işçi
ve öteki vekiller Sovyetlerinin ivedi
bir denetimi gibi, sosyalizmin
"sokulması" ile hiç bir ilgisi olmayan önlemlerin mutlak olarak istenmesi ve
elden geldiğince, devrimci yoldan gerçekleştirilmesi gerekir. Sosyalizme
doğru ilk adımları oluşturan ve iktisadî bakımdan pekâlâ gerçekleşebilir bir
nitelik taşıyan bu önlemler alınmaksızın, savaş tarafından açılan yaraların
sarılması ve yaklaşan yıkımın önlenmesi olanaksızdır. Ve devrimci
proletaryanın partisi, salt "savaş sonucu" adamakıllı yüz kızartıcı bir
biçimde zenginleşen kapitalist ve bankacıların aşırı kârlarına ekmek
doğramakta da hiç bir zaman duraksamayacaktır.
Petersburg, 28 Mayıs 1917.
İlk kez, 1917 eylülünde
"Priboy" yayınlarında broşür
olarak yayımlanmıştır.
İmza: N. Lenin.